Geçen yaz, yıllar sonra çocukluğumun geçtiği kasabaya uğradım. Sokaklar eskisi kadar kalabalık değildi ama her köşede tanıdık bir koku, tanıdık bir ses beni yıllar öncesine götürdü. Mahallenin başındaki o dev çınarın hâlâ ayakta olduğunu görmek içimi tuhaf bir sevinçle doldurdu. Sanki gövdesine dokunsam, yıllar önce dallarında sallanan küçük hâlime de dokunacakmışım gibi geldi.
Sonra sahile indim. Bir zamanlar saatlerce taş sektirdiğimiz kıyı, dalgaların yumuşak sesiyle hâlâ aynı huzuru veriyordu. Oturup güneşin batışını izlerken, zamanın ne kadar hızlı geçtiğini düşündüm. Belki insanlar, evler, yollar değişmişti ama o an hissettiğim sıcaklık, çocukluğumdan kalan en sahici hatıralar gibi hâlâ yerli yerindeydi.